เมื่อได้เก็บของ

posted on 22 May 2016 22:03 by reimura

ถ้านับการเริ่มต้นมาจนถึงวันนี้ เชื่อหรือเปล่าว่าสิบปีแล้ว

หยุดเขียนไปนานแล้ว แต่มักแวะเวียนกลับมาอ่านเอนทรีเก่าๆ เหมือนกับวันนี้ที่เก็บของแล้วเจอภาพเก่าๆ ไดอารี่เก่า หยุดอ่านไม่ได้

 

อ่านไปอ่านไป เด็กอายุสิบกว่าขวบนั้นคือใครกัน ฉันแทบจำเธอไม่ได้เลย ความรู้สึก ความนึกคิดของเธอที่เป็นฉันในอดีตมันหายไปแล้ว หายไปแบบที่เรียกว่าว่างเปล่า ว่างเปล่าเสียจนน่าตกใจ 

 

ตอนที่เราเคยเป็นเด็กวัยนั้นเราก็มีความคิดแบบที่เด็กวัยนั้น ที่ตอนนี้เราทำไม่ได้อีกแล้ว ที่น่าแปลกกว่านั้นคือ มีใครบางคนแอบซ่อนตัวอยู๋ลึกในซอกใดซฮกหนึ่งของสมองหรือหัวใจ และในสมุดเล่มนั้น

 

เขาคนที่เคยเป็นเพื่อน หรืออะไรสักอย่างอาจะเรียกว่า รักแรก ที่แปลกคือเมื่อไม่กี่วันก่อนยังฝันเห็นอยู๋เลย แต่ความรู็สึกมันเปลี่ยนไป ความเพ้อฝันละเมอหาในอดีตมันหายตายไปพอๆกับเด็กผู้หญิงคนนั้น 

 

เวลาทำให้เกิดการบอกลาเหมือนกับน้ำค่อยซึมลงไปในพื้นดิน จนแห้งเหือด ฝนไม่ตกแล้ว เรื่องที่ไม่มีใครเอ่ยถึง น้ำก็ไหลลงสู่แก่นกลางโลก เหือดแ้ห้งไปจากก้านสมอง

 

เขาในความททรงจำนั้นแปลก ตรงที่อาจจะเป็นบุคคที่เราลืมไม่ได้เลยตลอดชีวิต นานครั้งจะโผล่มาในฝันสงบๆ มาแบบเพื่อนสนิท ทั้งที่ในชีวิตจริงเราไม่ได้ติดต่อกันเลยด้วยซ้ำ 

 

 

เรื่องแปลกบนโลกนี้มีมากมายเหลือเกิน แต่พอยิ่งโตกลับยิ่งรู้สึกจืดชืด เหมือนภาพสีน้ำที่มองจนสีสันไม่ต่างอะไรกับสีขาว ความจริงสีมันไม่ได้จืดจางลง แต่ใจคนเปลี่ยนไปแล้วมองไปด้วยความไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว